Poemo: La fontano

Dum miaj lastaj tagoj en Detrojto,

antaŭ ol mia tuta vivo estis ŝanĝiĝonta,

mi pasigis tempon ĉe miaj plej ŝatataj lokoj. Unu estas la artefarita plaĝo meze de la urbo. Tie troviĝas fontano, kiu ĉiam belas, kun sia dancanta akvo, donante pacan senton al la freneza, MotoroUrbo.

Mirinda, vivanta, brilanta
per la suno. Oni rigardadas vian belecon.
La koro superfluas. 

Jen movbildo de la fontano en Detrojto.


Comments

  1. Simpla, sed bela, Mateo. Jes, la koro superfluas ❣️...🧘🏻‍♂️...🙂

    ReplyDelete

Aldoni komenton

Dankon pro viaj pripensemaj rimarkoj, kiuj temas pri ĉi tiu blogero!

Popularaj Blogeroj

Ene de la sono de silento

Rigardante la pozitivajn

Unua esperanta poemo